Het nieuws

“Before you diagnose yourself with depression or low self-esteem, first make sure that you are not, in fact, just surrounded by assholes.”

– William Gibson

Dit citaat houdt me al een tijdje bezig. Waarom ben ik onzeker, waarom ben ik bang, waarom ongelukkig? En waarom zoek ik de hele tijd naar spullen om dat tegen te gaan? Ik heb al jaren meer en meer het idee dat dit vooral ligt aan de omgeving, en dan bedoel ik de media. Als ik de tv aanzet of kranten/nieuwssites lees, zie ik een aantal dingen:

  • Ik moet bang zijn. Voor het klimaat, voor de politiek, voor verandering, voor mezelf, voor eten, voor terroristen, voor m’n baan, voor de toekomst, voor meteorieten.
  • Ik doe het niet goed. Niemand doet het goed. We moeten beter eten, beter bewegen, minder verbruiken, minder weggooien. Dit is wederom gebaseerd op angst. In reclames wordt hier dankbaar gebruik van gemaakt: er wordt een probleem gemaakt, dat vervolgens een oplossing kent in de vom van het aangeprezen product.
  • Onbenullige dingen zijn heel belangrijk. Bijvoorbeeld, het haar van Geert Wilders. Hollywoodsterren. Op dit moment op Nos.nl: een Zoetermeerse zanger die een nummer 1-hit heeft in Groot-Brittannië.
  • Privacy is heel noodzakelijk, tot het om onze veiligheid gaat. Dan mag het drie hoog het raam uit. Zie ook angst: als je bang bent voor je veiligheid, wil je er meer voor opgeven om je veiligheid terug te krijgen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Inmiddels weten we wel dat veel van het nieuws dat we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen, vaak opinie, halve waarheden en inboezeming van angst betreft. Dit is niet nieuw, het gebeurt al jaren. We kunnen het alleen echter niet altijd uitpluizen. Niemand heeft altijd de tijd en/of energie om altijd maar uit te gaan zoeken wat er feit is en wat opinie, en wat er nu rust op de waarheid (voor zover er één waarheid is, maar laten we de filosofie er even buiten laten).

Sinds een paar maanden geleden volg ik Russell Brand’s Trews. Hij doet daar iets dat vrij simpel lijkt: hij opent Britse kranten zoals The Daily Mail en hij analyseert enkele artikelen eruit. Hij probeert zijn kijkers mee te geven waar de waarheden en onwaarheden in het nieuws zitten, wat de bedoeling voornamelijk is en hoe bang we eigenlijk echt moeten zijn. Ook leest hij regelmatig voor uit boeken die hij leest, waarin een ander beeld naar voren komt waar we meer aan hebben. Dit lijkt misschien overbodig, maar vaak merk ik dat ik ongemerkt toch ben gaan geloven in de onzin en dat dit verhelderend werkt.

Zoals jullie zien blog ik niet vaak meer, maar ik vind dit een post waard. Ook overweeg ik hier zelf iets mee te doen, voor de Nederlandse kranten. Ik bedoel, in de Telegraaf die ik een paar weken geleden per ongeluk las, was een van de koppen “Explosie van oorlogsmusea”. Nee hoor, ze zijn allemaal nog intact, het zijn er alleen te veel. Maargoed, Russell Brand, zie onder. Aanrader :)

 

 

Testing testing

I’ve removed some old diet stuff from last year, leaving only the bully post I made most recently. Then I changed the theme to something less grey. I’ve abandoned the diet theme of this blog and I will return to doing what I did a few years ago: tech stuff, reviews and columns (although I want to keep the latter to a minimum). I intend to try out some stories as well, but I’ll see how that goes.

It’s going to be… wait for it…!

edit: This does not mean I’ve stopped dieting, by the way. Lost over 6 kilos!

Bully

Long ago I made a choice to keep drama off the internet as much as possible. I still have to say this, though. I watched the documentary ‘Bully’ on TV just now, and to whomever hasn’t seen it yet, I recommend you watch it. (In NL: het staat waarschijnlijk morgen wel op uitzendinggemist)

Bullying has messed with my life. I was bullied from when I was very young until at least the 3rd year of high school. I’ve only been physically attacked once in this period of time, but the verbal abuse was ever present. These days I have friends, but I didn’t back then. To this day I still think people will up and leave any second, or suddenly turn on me and make fun of me. Some of my worst nightmares still involve standing somewhere in public and being laughed at. One day long ago, making fun of my hair, my clothes, my weight was socially acceptable and apparently good fun. For some people, this may still be the case, though luckily I don’t have to hear about it anymore.

I was amazed back then, and I’m bitter right now, about the fact that so few adults care to do anything about it. Often parents don’t take the time or trouble to educate their kids on how to behave. Teachers are perhaps an even bigger factor here. In the last grade of my primary school, my teacher joined in with the kids and called me names. Every time my parents would try to talk to the principal, things would only get worse for me, not better. At one point I refused to go to that school. I should have persisted. I understand that in some cases kids even get the blame for being bullied, though thank god that didn’t happen to me. I literally yelled at the TV over the injustice of it, when I saw this happening in the documentary.

My ‘rescue’ came in high school, when some people chose to become friends with me. That made me believe I was worth something. Without that, I’m not sure what would have happened to me in the long run. At this point in my life I’m still trying to get rid of the nasty aftereffects: stuttering, low selfesteem, depression, an eating disorder.

Part of me is so angry and sad that this happened to me. I’m still wondering what I did to cause it, even though logic has taught me I was just a target, I did nothing wrong, there just had to be someone, anyone, to pick on. Right now, in the Netherlands and in other countries, bullying has been put back on the agenda after several suicides. I made a resolution for myself: I’m going to contribute to eliminating bullying and the aftereffects of it in whatever way I can. I believe that making myself heard is the first step towards doing so. Even as I write this I’m afraid people will start messing with me over this blog post.

I’m reminded of a school day when I was 11, and my class was playing tag. I joined in for a change. I was the last one left to get tagged, and the entire group homed in on me. They were just trying to tag me, but I’d been used to being bullied, so even that scared the shit out of me. That is still my basic feeling whenever anyone targets me going ‘hey you!’. I wouldn’t wish it on my worst enemy.