In de afgelopen maanden heb ik enorm veel mensen hun mening horen uiten over het toekomstige rookverbod in de horeca. De algemene conclusie die ik wel mag trekken (al heb ik uitzonderingen gehoord) is dat rokers boos zijn en het verbod over het algemeen niet eerlijk vinden. Niet geheel ongerelateerd daaraan ben ik in de afgelopen maanden steeds een stukje meer geagiteerd geworden over de kromheid van die mening.

De meest gehoorde opmerking van rokers, of anders wel degene die het meest is blijven hangen is “maar wij hebben het recht om te roken, als wij onze longen willen asfalteren moeten we dat zelf weten”. Met dat laatste deel ben ik het meer dan eens. Over je eigen leven oordeel je zelf wel, net zoals ik weet dat ik met mijn eetpatroon ook geen 100 zal worden. De rokers met deze mening zien hier echter een belangrijk punt over het hoofd. Hun recht op roken asfalteert namelijk (in mindere mate, maar alsnog) mijn longen en de longen van vele anderen in dezelfde ruimte vrolijk mee. Wat nou, ‘recht om te roken’, wat dacht je van mijn recht op schone longen?

De mentaliteit van rokers is voor mij verder onbegrijpelijk. Niet alleen negeren ze dat stoppen met roken veel beter voor je is, daarnaast negeren ze ook heel vaak niet-rokers en de problemen die zij hebben met de rookwalmen. Dit artikel over de hersenen van rokers verklaart een deel van deze oogklepmentaliteit. Onderzoek heeft uitgewezen, zo meldt het artikel, dat de hersenen van rokers fictieve informatie wel registreren maar hier vervolgens niets mee doen. Informatie als “als je stopt met roken leef je langer” komt wel over, maar wordt ergens in de hersenen geblokkeerd en vervolgens zal de roker geen actie ondernemen om langer te leven en dus te stoppen. Daarom stuit je tegen een betonnen muur als je een roker probeert uit te leggen dat roken slecht is. Natuurlijk weten ze dat. Allang al. Ze hebben alleen geen zin om te stoppen, of ze vinden het lekker, of het kalmeert ze, of het is hun enige zonde dus waarom niet.

Smoesjes, allemaal smoesjes. Een duiveltje op de schouder, of in de hersenen, die ze dat doet vertellen. Dat maakt mij verder niet uit, want zoals ik al zei, mensen moeten doen wat ze willen. Ik zou het alleen heerlijk vinden als ze mij niet bij hun rook betrokken. Dan kan ik lekker verder eten.

But if I do believe the people who tell me something’s great, or at least come to the conclusion that the thing they’re advertising is worth checking out, why don’t I do that? It happens very rarely that I hear a new CD or a new artist play these days, simply because I don’t look into it anymore. I’ll try new stuff by ‘old’ bands, like Radiohead, but I haven’t heard any of the ‘newbie’ music out there today. Of all the movies I heard were great, I’ve seen maybe 10%. I didn’t even go watch most of those movies on purpose. I’ve thought up a theory of why that might be.

These days there is a whole truckload of information coming at me every day. I’m sure most people know what that feels like: you’re communicating all the time (chatting, emailing, calling, irl conversations), so naturally you have to filter some of the stuff you hear and see. My theory is, that subconsciously the mind discards that which is going to take you the most time to process. So if somebody tells me that new band out there is awesome, just discarding that saves me the trouble of having to get the album and listen to it, which would have taken time. If I did take everyone’s advice and checked out everything I heard about, I would be busy for a long time indeed.

Sometimes I create an aversion against something through the associations I make with it. For instance, if I saw a sucky movie starring Tom Cruise, I wouldn’t want to see him again even if the movie he was in was brilliant. In fact, concerning Tom Cruise… I’ve even got an aversion against movies starring him because he joined Scientology and jumped off a couch at Oprah for Katie Holmes (I mean, wtf?). The whole reasoning behind not wanting to see his movie must be that little voice going ‘you have no time for this movie’, because I’d already formed the opinion that Cruise is a good actor. But even though I loved Jerry Maguire, it’s still a fact that it would take a lot for me to go watch Valkyrie.

And that is, apparently, how my mind works. I must be missing a lot of good stuff…

Vervolgens pakte een van hen een strippenkaart, liet die aan de conducteur zien, en zei “doe maar een zone dan”. Ze hadden nooit gestempeld en de conducteur had er niet eens moeite mee. “Meneer de conducteur! Meneer de conducteur! Doet u ook aan de Ramadan?!” hoorde ik nog, maar aangezien ze mij waren vergeten lette ik niet meer op. Tot ik hoorde “Kijk maar uit hoor! As je te dicht bij haar staat wordt ze kwaad!” en daarna “Ze is een beetje dik! Hihi!”. Toen vonden ze het jammer dat ik niet reageerde. Ik kan nu natuurlijk de meest grappige, briljante antwoorden bedenken maar al wat ik toen kon zeggen was “jammer dat jullie jezelf zo voor lul zetten”. Bij de dam stapten ze uit.

Nu gaat mijn vooroordelen-generator werken. Ik word zo kwaad van die ‘buitenlanders’ dat ik er bijna Wilders van zou gaan stemmen. Maar helaas, dit soort pesterijen doet iedereen. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat iemand beweegt te gaan pesten. En het vreemde is: ik denk niet dat ik een politieke partij ken die dit actief meeneemt in het partijprogramma. Ik ben zelf te oud om me nog te laten kleineren door pestertjes, sterker nog, als ik niet geblogd had was ik deze meiden morgen al vergeten. Toch zijn er heel veel mensen en kinderen die er last van hebben. Daar zou ik nou wel eens wat meer aandacht voor willen zien.

When I do tell people about it, or when people ask, I often get the question ‘but can you do magic?’. I know where this question comes from. I’ve played World of Warcraft and seen Charmed, and the answer to the question if you see it in that light is of course, no I can’t. But I’d like to raise an important question here, or maybe two.

First of all, what is magic? But more importantly, what do you perceive to be magic?

Let’s start with the easy, documented way.

mag·ic /ˈmædʒɪk/ – noun

• 1. the art of producing illusions as entertainment by the use of sleight of hand, deceptive devices, etc.; legerdemain; conjuring: to pull a rabbit out of a hat by magic.
• 2. the art of producing a desired effect or result through the use of incantation or various other techniques that presumably assure human control of supernatural agencies or the forces of nature. Compare contagious magic, imitative magic, sympathetic magic.
• 3. the use of this art: Magic, it was believed, could drive illness from the body.
• 4. the effects produced: the magic of recovery.

Definition number one isn’t what people mean when they ask me the question. They’d ask that if I tried to be the next David Copperfield. Number two is very vague indeed: first of all, it is a sceptical one (‘presumably’) and secondly, what do the terms natural, supernatural, an incantation and forces mean in this context? Three talks about the art, which is as vague as a definition could ever get. Definition four is where it gets interesting: it focuses on the effect of something rather than on the way of achieving that effect.

If by the word ‘magic’ you mean sparks and fireworks, then no, I cannot. But magic to me is making someone happy by saying just the right thing at the right time. Magic is when someone comes along and inspires you when you just didn’t know what to do. Magic is that pretty view from your window on a beautiful evening. Magic is having that special person who was so much out of your reach say “I love you” to you. Magic is what I see when the sun shines, or the rain falls down. The trick is to stand still and appreciate it.

Then, the sparks and fireworks will exist. At least on the inside of you.

De meneer nodigde mij uit om ook in de auto te komen zitten, want daar was het veel warmer. Verhalen over enge mannen met duistere bedoelingen die meisjes ontvoeren zaten in mijn achterhoofd, maar toen hij begon over Keith Richards was ik om. Dit was een Stonesfan, die een mede-Stonesfan wilde helpen. Van 5 tot half 8 hebben we in zijn auto zitten praten over Keith, Mick, Ron en Charlie. We bleken meer gemeen te hebben dan de Rolling Stones: hij was ook naar Motörhead geweest, en we waren beide zeer te spreken over het bandje in het voorprogramma daarvan, Skew Siskin. Tegen half 7 zaten we dan ook heftig te rocken in de auto. Met het meebewegen van de auto en de beslagen ramen kan ik mij een goede voorstelling maken van hoe dat er van buiten uit moet hebben gezien.

Om half 8 kwamen twee oudere dames aan, en hoewel we na het zien van vele potentiële Stonesfans dachten dat deze dames andere zaken hadden, bleken ook zij voor de hele familie kaarten te willen kopen. Zij hadden thee, ook stoeltjes en bleken vlakbij te wonen zodat thee bijvullen geen probleem was. Allemaal vertelden we van onze ervaringen met de welbekende bejaarde rockers. Allemaal deelden we onze verbazing over het feit dat Richards nog leeft. Allemaal waren we in de arena geweest en allemaal vonden we dat het elders toch leuker is.

Het werd half 9, en het werd steeds drukker. Ook was er schijndrukte: er was bijvoorbeeld een meneer die alvast zijn klokken een uur vooruit had gezet omdat hij dacht dat dat afgelopen nacht al moest. Ook waren er twee mensen die vonden dat het concert van De Dijk, dat ook om 10 uur begon met de voorverkoop, echt wel in een kwartier uitverkocht zou zijn. Behalve hen was iedereen voor de Stones gekomen. Uiteindelijk deelden 25 mensen met elkaar ervaringen, het lief en leed dat zij hadden meegemaakt met hun favoriete band.

Om 10 uur was het zo ver. We moesten bij een verkoopster reserveren, en daarna bij een andere verkoopster kregen we de kaartjes en moesten we betalen. De meneer voor mij was al geweest, ik pinde net mijn kaartje. Vreemd, alsof we ons schaamden voor ons gedrag, keken we elkaar aan. “Nou, veel plezier op het concert hè,” zei hij. “Jij ook,” zei ik, want ik ben alleen goed in het terugkaatsen van wensen, ik verzin niet zo snel nieuwe. We zeiden gedag, en hij vertrok. Alle andere fans waren opeens, na het betalen, gewone mensen geworden. Ze zeiden alleen nog gedag. Nu weet ik eindelijk wat het is om in de dimensie van fans te zijn, en hoe de schok van de realiteit voelt als je er weer uit stapt.

Maar ik, ik ga naar de Stones. En Keith Richards doet maar gewoon mee, met z’n palmbomen!

Persoonlijk snap ik dit teken niet, op twee manieren. Ten eerste zijn er genoeg mensen die in het echte leven de ironie missen (en dat zijn best veel mensen), en dit heeft een simpele reden. Ironie is heel subtiel, en is ook bedoeld om zijn subtiliteit. Mensen die subtiele dingen niet snappen, hebben in het echte leven ook pech. En dan terzijde: mensen die ironie niet snappen zijn vaak veel gelukkiger, omdat ze de dubbele bedoeling niet snappen en ook niet gaan zoeken.

Dan is er nog de inhoud van het teken zelf. Een uitroepteken, dat schreeuwt om AANDACHT!, gecombineerd met een alles behalve subtiele bliksemflits. Met een expliciet teken is ironie sowieso niet meer subtiel te noemen, maar los daarvan is de vorm van het teken te schreeuwerig en aandachtvragend. Ik kom maar tot een conclusie: dit is ironie voor mensen met het iq van een banaan. En dan nog is het maar de vraag of dat groepje mensen de ironie ook snapt (“Maar hoezo dan? Mijn haar ziet er toch echt leuk uit?”).

Nu maakt het niet zoveel uit, want er is een zeer geringe kans dat deze smiley (een leesteken wil ik het niet meer noemen) niet in gebruik genomen wordt. Ten eerste maakt het geen onderdeel uit van een standaard-font of set smileys, dus ook al download en gebruik je het speciaal gemaakte font, dan kan de ontvanger van jouw ironische tekst niet zien wat je bedoelt als hij of zij niet hetzelfde font heeft. Aangezien mensen te lui zijn om moeite te doen voor andere fonts, is het onwaarschijnlijk dat de smiley wordt ingeburgerd.

En daarnaast is het juist de grap dat ironie niet begrepen wordt. Ironie is nog wel het mooist als het niet overal aankomt, en heel subtiel gebracht wordt. Dat wil ik graag zo houden.

Mevrouw Koblenko werd gestoord in het schrijven over ‘hoogtepunten van de binnenlandse politiek’, doordat Pamela Hemelrijk haar te schande had gezet in haar column van 12 september. Het is namelijk ongehoord dat zij werd omschreven als een ‘dekselse kleine belhamel die overal lak aan heeft’. Volkomen overtuigend is ze wanneer ze ons vertelt dat ze het voor Pamela opneemt en de column bij haar gratie toch wordt geplaatst. Is dat niet getuige van pure daadkracht, moed en verhevenheid? Nou nou, overdrijven is ook een vak, maar ze wil wel een schouderklopje, alstublieft.

Zoals iedereen weet kan Victoria niet veel in haar mars hebben met haar soapie-verleden en hebben de twee columnistes een leeftijdsverschil van wel 34 jaar. Dit maakt haar natuurlijk het perfecte slachtoffer van dit soort polemieken (Victoria, ik help je maar vast: http://www.google.nl/). Toch wil zij de lezer beschermen tegen Pamela’s opiniërend gewauwel, wat natuurlijk streng tegen de principes van Koblenko is en wat wij totaal niet van haar kennen. Erken Victoria’s pijn, help haar uit het hokje waar zij zichzelf in heeft geplaatst. Laat haar terugkeren naar de belangrijke politieke zaken die zij te bespreken heeft.

Mevrouw Hemelrijk heeft een zeer goede stap gezet door Koblenko uit de kast te lokken; nu komt er tenminste verandering in de strekking van haar columns. Maar ook al is zij een genie met argumenten, het feit dat ze het door zichzelf versterkte imago nu gebruikt om meelij op te wekken, verpest het doel van haar column. En toch krijgt Victoria een schouderklopje van me. Voor een omhooggevallen soapsterretje heeft ze het in ieder geval nog goed geprobeerd.