Gewonnen!

Laatst las ik over een bijzonder spel, simpelweg ‘het spel’ genoemd. Als je dit spel speelt, heb je het meteen verloren. Je wint ‘het spel’ namelijk zolang [...]]]> Sinds een tijdje geleden mag ik mijzelf columniste noemen voor de website stotteren.nl, zie hier voor mijn tweede column. Gewoon doorlezen is natuurlijk ook een optie.

Gewonnen!

Laatst las ik over een bijzonder spel, simpelweg ‘het spel’ genoemd. Als je dit spel speelt, heb je het meteen verloren. Je wint ‘het spel’ namelijk zolang je er niet aan denkt. Zodra iemand je erover vertelt, heb je verloren. Er wordt verder niet bij verteld of je ook meerdere spelletjes kunt spelen en wanneer die dan starten (zodra je er niet meer aan denkt?). De ultieme winnaar zal er nooit iets over horen, ik zal nog vele malen verliezen. En tja, het spijt me, jullie hebben allemaal verloren.

Zo kan stotteren ook voelen.

Van de week was ik lekker tegen een vriend van me aan het praten, en ik kan kleppen hoor, het is een van mijn grootste hobby’s (en dat wil toch wat zeggen, vind ik). Zegt ‘ie halverwege het gesprek tegen me “joh, je hebt al de hele tijd niet gestotterd!”. O ja, helemaal vergeten… ik stotter.

Soms ervaar ik zo’n geweldige periode. Een half uurtje, een paar uur, soms een halve dag. Dan ben ik even geen stotteraar, dan ben ik even een vloeiend sprekende persoon. Maar helaas, ik realiseer me pas dat ik aan het winnen was als iets of iemand me eraan herinnert dat ik kan verliezen. Met stotteren kun je echter ook ‘winnen’ als je er wel aan denkt. Je doorbreekt je verwachting dat je gaat stotteren, en dan kun je niet meer zeggen dat je echt een stotteraar bent. Je stottert alleen af en toe. Als er helemaal geen spel is, wat valt er dan te verliezen?

Al heel lang heeft mijn moeder een (uit de hand gelopen) hobby: kaarten maken, en dan vooral 3d-kaarten. Toen er letterlijk om de hoek een pandje leeg kwam te staan en ze het aanbod kreeg om het te huren, besloot ze van haar hobby haar werk te maken: ze gaat [...]]]> Tijd voor schaamteloze reclame!

Al heel lang heeft mijn moeder een (uit de hand gelopen) hobby: kaarten maken, en dan vooral 3d-kaarten. Toen er letterlijk om de hoek een pandje leeg kwam te staan en ze het aanbod kreeg om het te huren, besloot ze van haar hobby haar werk te maken: ze gaat een hobbywinkel beginnen. Donderdag 12 februari is het dan zo ver en gaat de winkel open. M’n moeder heeft het meteen goed aangepakt met een advertentie in het Langedijker Nieuwsblad en ze heeft haar winkel al gevuld met diverse hobby-artikelen. Hobbytijd bevindt zich op Dorpsstraat 691A in Noord-Scharwoude. Mocht je in de buurt zijn, kom dan eens kijken!

Maar nu eerst: taart ^_^

Komt een vrouw bij de logopedist

Er is een aantal dingen die ik als stotteraar mis. Er een woord tussen krijgen als er een verhitte discussie aan de gang is, [...]]]> Sinds kort mag ik mijzelf columniste noemen voor de website stotteren.nl, zie hier voor mijn eerste column. Gewoon doorlezen is natuurlijk ook een optie.

Komt een vrouw bij de logopedist

Er is een aantal dingen die ik als stotteraar mis. Er een woord tussen krijgen als er een verhitte discussie aan de gang is, bijvoorbeeld. Of het kunnen spreken voor een grote groep zonder drie kwartier te doen over mijn presentatie van een half uur. Ik heb mijn stotteren inmiddels prima onder controle, maar bij moppen vertellen is dat nog niet het geval.

Soms, als de mop erg kort is of in het Engels, gaat het prima. Langere moppen worden voor mij echter een probleem. Ik kan de mop prima vertellen en de clou op het juiste moment brengen, maar het stotteren leidt af. Er wordt dan nog wel gelachen, maar niet zo hard als ik lachte toen ik de mop hoorde. Niet alleen bij mij blijft er dan een schaamtegevoel over, maar de pijnlijke blikken van de luisteraars spreken ook boekdelen. Ze kan het niet, ze is niet grappig, en het komt doordat ze stottert.

En toch blijf ik het proberen. Stug vertel ik hier en daar een mop, gewoon om te zien of ik het nou echt niet kan. En wonder boven wonder, laatst vertelde ik er een die lekker liep en heel grappig gevonden werd. Als het lukt voelt het heerlijk, want ik maak andere mensen blij en ik heb zelf veel aan de wetenschap dat ik het toch goed kan vertellen. Misschien zou ik een carrière in cabaret kunnen overwegen, hoewel ik denk dat ik dat beter over kan laten aan de echte spraakwatervallen. Maar als ik het denkbeeldige stotterknopje uit kan zetten, ben ik een zeer geslaagd moppentapper. Komt een vrouw bij de logopedist… nee wacht…

Marjolein