Wilgje.net » NL

Oôs dialekt

Willow — Mon, 28 Dec 2009 08:45:28 +0000

Zoas de meiste ve jullie wel zulle wete, ken ik oftig bar vreemd prate. Vezelf doen ik dut niet altoid zo overdreve, maar ik ken het West-Fries woord veur woord leze en begroipe as ik het hoor, en ok skroive as ik m’n best d’r veur doen. En toch is ‘t zonde as ik niet ‘te bed’ ken gaan, of as mense me lillek ankoike wanneer ik zeg ‘woi benne deer weest’ in plaas van ‘wij zijn daar geweest’.

En nou ben ik verhuisd en hew ik geniesse mense meer om me heen die ok een woordje West-Fries prate. Deer heb ik een oplossing veur krege: een kelender!

Da’s toch nag ‘n stukkie West-Friesland in m’n huissie.

Column: Gewonnen!

Willow — Mon, 27 Jul 2009 12:06:41 +0000

Sinds een tijdje geleden mag ik mijzelf columniste noemen voor de website stotteren.nl, zie hier voor mijn tweede column. Gewoon doorlezen is natuurlijk ook een optie.

Gewonnen!

Laatst las ik over een bijzonder spel, simpelweg ‘het spel’ genoemd. Als je dit spel speelt, heb je het meteen verloren. Je wint ‘het spel’ namelijk zolang je er niet aan denkt. Zodra iemand je erover vertelt, heb je verloren. Er wordt verder niet bij verteld of je ook meerdere spelletjes kunt spelen en wanneer die dan starten (zodra je er niet meer aan denkt?). De ultieme winnaar zal er nooit iets over horen, ik zal nog vele malen verliezen. En tja, het spijt me, jullie hebben allemaal verloren.

Zo kan stotteren ook voelen.

Van de week was ik lekker tegen een vriend van me aan het praten, en ik kan kleppen hoor, het is een van mijn grootste hobby’s (en dat wil toch wat zeggen, vind ik). Zegt ‘ie halverwege het gesprek tegen me “joh, je hebt al de hele tijd niet gestotterd!”. O ja, helemaal vergeten… ik stotter.

Soms ervaar ik zo’n geweldige periode. Een half uurtje, een paar uur, soms een halve dag. Dan ben ik even geen stotteraar, dan ben ik even een vloeiend sprekende persoon. Maar helaas, ik realiseer me pas dat ik aan het winnen was als iets of iemand me eraan herinnert dat ik kan verliezen. Met stotteren kun je echter ook ‘winnen’ als je er wel aan denkt. Je doorbreekt je verwachting dat je gaat stotteren, en dan kun je niet meer zeggen dat je echt een stotteraar bent. Je stottert alleen af en toe. Als er helemaal geen spel is, wat valt er dan te verliezen?

In Alk Maar kunnen ze ook niet spellen

Willow — Mon, 09 Feb 2009 12:45:40 +0000

Hobbytijd

Willow — Thu, 05 Feb 2009 23:22:17 +0000

Tijd voor schaamteloze reclame!

Al heel lang heeft mijn moeder een (uit de hand gelopen) hobby: kaarten maken, en dan vooral 3d-kaarten. Toen er letterlijk om de hoek een pandje leeg kwam te staan en ze het aanbod kreeg om het te huren, besloot ze van haar hobby haar werk te maken: ze gaat een hobbywinkel beginnen. Donderdag 12 februari is het dan zo ver en gaat de winkel open. M’n moeder heeft het meteen goed aangepakt met een advertentie in het Langedijker Nieuwsblad en ze heeft haar winkel al gevuld met diverse hobby-artikelen. Hobbytijd bevindt zich op Dorpsstraat 691A in Noord-Scharwoude. Mocht je in de buurt zijn, kom dan eens kijken!

FW:FW:FW:FW: Kettingmail

Willow — Mon, 24 Nov 2008 01:17:42 +0000

Sinds ik op Hyves actief ben (en ook eigenlijk daarvoor al een beetje) heb ik hier last van: mailtjes van vrienden/familie waarin gevraagd wordt dingen door te sturen aan zoveel mogelijk mensen die je kent. Vandaag had ik weer een nieuwe, dit was de aloude Hallmark Hoax, al in alle talen over de hele wereld lang actief. Ik ben deze al vaker tegengekomen.

Ik mis twee dingen aan het internet…

1) postzegels en enveloppen die moeite en geld kosten.
2) de mogelijkheid mensen met een hamer knock-out te slaan.

Zo, dat moest er effe uit.

Verkeersalarm

Willow — Mon, 03 Nov 2008 10:41:52 +0000

Alle autorijdende Nederlanders opgelet! Vanaf heden heeft deze Wilg haar rijbewijs, en zij zal hier uiterst dankbaar gebruik van maken!

Maar nu eerst: taart ^_^

Column: Komt een vrouw bij de logopedist

Willow — Sat, 25 Oct 2008 20:07:18 +0000

Sinds kort mag ik mijzelf columniste noemen voor de website stotteren.nl, zie hier voor mijn eerste column. Gewoon doorlezen is natuurlijk ook een optie.

Komt een vrouw bij de logopedist

Er is een aantal dingen die ik als stotteraar mis. Er een woord tussen krijgen als er een verhitte discussie aan de gang is, bijvoorbeeld. Of het kunnen spreken voor een grote groep zonder drie kwartier te doen over mijn presentatie van een half uur. Ik heb mijn stotteren inmiddels prima onder controle, maar bij moppen vertellen is dat nog niet het geval.

Soms, als de mop erg kort is of in het Engels, gaat het prima. Langere moppen worden voor mij echter een probleem. Ik kan de mop prima vertellen en de clou op het juiste moment brengen, maar het stotteren leidt af. Er wordt dan nog wel gelachen, maar niet zo hard als ik lachte toen ik de mop hoorde. Niet alleen bij mij blijft er dan een schaamtegevoel over, maar de pijnlijke blikken van de luisteraars spreken ook boekdelen. Ze kan het niet, ze is niet grappig, en het komt doordat ze stottert.

En toch blijf ik het proberen. Stug vertel ik hier en daar een mop, gewoon om te zien of ik het nou echt niet kan. En wonder boven wonder, laatst vertelde ik er een die lekker liep en heel grappig gevonden werd. Als het lukt voelt het heerlijk, want ik maak andere mensen blij en ik heb zelf veel aan de wetenschap dat ik het toch goed kan vertellen. Misschien zou ik een carrière in cabaret kunnen overwegen, hoewel ik denk dat ik dat beter over kan laten aan de echte spraakwatervallen. Maar als ik het denkbeeldige stotterknopje uit kan zetten, ben ik een zeer geslaagd moppentapper. Komt een vrouw bij de logopedist… nee wacht…

Marjolein

De betonnen muur… van rook

Willow — Fri, 27 Jun 2008 17:28:27 +0000

1 juli gaat bij mij de vlag uit. In mijn hoofd dan, niet op de voorgevel, want mijn ouders zijn kettingrokers. Net als mijn broertje, die hard op weg is beide ouders te verslaan. Zo trof ik hem laatst om drie uur ’s nachts in een duistere huiskamer aan, het enige licht afkomstig van een brandende peuk. Was ‘ie nog even uit bed gekomen om te roken. Maar dat terzijde.

In de afgelopen maanden heb ik enorm veel mensen hun mening horen uiten over het toekomstige rookverbod in de horeca. De algemene conclusie die ik wel mag trekken (al heb ik uitzonderingen gehoord) is dat rokers boos zijn en het verbod over het algemeen niet eerlijk vinden. Niet geheel ongerelateerd daaraan ben ik in de afgelopen maanden steeds een stukje meer geagiteerd geworden over de kromheid van die mening.

De meest gehoorde opmerking van rokers, of anders wel degene die het meest is blijven hangen is “maar wij hebben het recht om te roken, als wij onze longen willen asfalteren moeten we dat zelf weten”. Met dat laatste deel ben ik het meer dan eens. Over je eigen leven oordeel je zelf wel, net zoals ik weet dat ik met mijn eetpatroon ook geen 100 zal worden. De rokers met deze mening zien hier echter een belangrijk punt over het hoofd. Hun recht op roken asfalteert namelijk (in mindere mate, maar alsnog) mijn longen en de longen van vele anderen in dezelfde ruimte vrolijk mee. Wat nou, ‘recht om te roken’, wat dacht je van mijn recht op schone longen?

De mentaliteit van rokers is voor mij verder onbegrijpelijk. Niet alleen negeren ze dat stoppen met roken veel beter voor je is, daarnaast negeren ze ook heel vaak niet-rokers en de problemen die zij hebben met de rookwalmen. Dit artikel over de hersenen van rokers verklaart een deel van deze oogklepmentaliteit. Onderzoek heeft uitgewezen, zo meldt het artikel, dat de hersenen van rokers fictieve informatie wel registreren maar hier vervolgens niets mee doen. Informatie als “als je stopt met roken leef je langer” komt wel over, maar wordt ergens in de hersenen geblokkeerd en vervolgens zal de roker geen actie ondernemen om langer te leven en dus te stoppen. Daarom stuit je tegen een betonnen muur als je een roker probeert uit te leggen dat roken slecht is. Natuurlijk weten ze dat. Allang al. Ze hebben alleen geen zin om te stoppen, of ze vinden het lekker, of het kalmeert ze, of het is hun enige zonde dus waarom niet.

Smoesjes, allemaal smoesjes. Een duiveltje op de schouder, of in de hersenen, die ze dat doet vertellen. Dat maakt mij verder niet uit, want zoals ik al zei, mensen moeten doen wat ze willen. Ik zou het alleen heerlijk vinden als ze mij niet bij hun rook betrokken. Dan kan ik lekker verder eten.

Woordenboek? Wat is dat?

Willow — Thu, 05 Jun 2008 23:21:44 +0000

Tja, dit gebeurt er als je scrabble speelt, heel melig bent en graag wilt winnen. Wat nou woordenboek, wij willen punten! Bij deze hebben Bram en ik bijvoorbeeld ook besloten dat ‘wenponydagkuren’ een woord is, al is het maar omdat het een geniale woordwaarde opleverde: 117 punten in totaal…

Heel, heel, heel fout

Willow — Mon, 10 Mar 2008 12:16:50 +0000