Wilgje.net » Stotteren

Column: Gewonnen!

Willow — Mon, 27 Jul 2009 12:06:41 +0000

Sinds een tijdje geleden mag ik mijzelf columniste noemen voor de website stotteren.nl, zie hier voor mijn tweede column. Gewoon doorlezen is natuurlijk ook een optie.

Gewonnen!

Laatst las ik over een bijzonder spel, simpelweg ‘het spel’ genoemd. Als je dit spel speelt, heb je het meteen verloren. Je wint ‘het spel’ namelijk zolang je er niet aan denkt. Zodra iemand je erover vertelt, heb je verloren. Er wordt verder niet bij verteld of je ook meerdere spelletjes kunt spelen en wanneer die dan starten (zodra je er niet meer aan denkt?). De ultieme winnaar zal er nooit iets over horen, ik zal nog vele malen verliezen. En tja, het spijt me, jullie hebben allemaal verloren.

Zo kan stotteren ook voelen.

Van de week was ik lekker tegen een vriend van me aan het praten, en ik kan kleppen hoor, het is een van mijn grootste hobby’s (en dat wil toch wat zeggen, vind ik). Zegt ‘ie halverwege het gesprek tegen me “joh, je hebt al de hele tijd niet gestotterd!”. O ja, helemaal vergeten… ik stotter.

Soms ervaar ik zo’n geweldige periode. Een half uurtje, een paar uur, soms een halve dag. Dan ben ik even geen stotteraar, dan ben ik even een vloeiend sprekende persoon. Maar helaas, ik realiseer me pas dat ik aan het winnen was als iets of iemand me eraan herinnert dat ik kan verliezen. Met stotteren kun je echter ook ‘winnen’ als je er wel aan denkt. Je doorbreekt je verwachting dat je gaat stotteren, en dan kun je niet meer zeggen dat je echt een stotteraar bent. Je stottert alleen af en toe. Als er helemaal geen spel is, wat valt er dan te verliezen?

Column: Komt een vrouw bij de logopedist

Willow — Sat, 25 Oct 2008 20:07:18 +0000

Sinds kort mag ik mijzelf columniste noemen voor de website stotteren.nl, zie hier voor mijn eerste column. Gewoon doorlezen is natuurlijk ook een optie.

Komt een vrouw bij de logopedist

Er is een aantal dingen die ik als stotteraar mis. Er een woord tussen krijgen als er een verhitte discussie aan de gang is, bijvoorbeeld. Of het kunnen spreken voor een grote groep zonder drie kwartier te doen over mijn presentatie van een half uur. Ik heb mijn stotteren inmiddels prima onder controle, maar bij moppen vertellen is dat nog niet het geval.

Soms, als de mop erg kort is of in het Engels, gaat het prima. Langere moppen worden voor mij echter een probleem. Ik kan de mop prima vertellen en de clou op het juiste moment brengen, maar het stotteren leidt af. Er wordt dan nog wel gelachen, maar niet zo hard als ik lachte toen ik de mop hoorde. Niet alleen bij mij blijft er dan een schaamtegevoel over, maar de pijnlijke blikken van de luisteraars spreken ook boekdelen. Ze kan het niet, ze is niet grappig, en het komt doordat ze stottert.

En toch blijf ik het proberen. Stug vertel ik hier en daar een mop, gewoon om te zien of ik het nou echt niet kan. En wonder boven wonder, laatst vertelde ik er een die lekker liep en heel grappig gevonden werd. Als het lukt voelt het heerlijk, want ik maak andere mensen blij en ik heb zelf veel aan de wetenschap dat ik het toch goed kan vertellen. Misschien zou ik een carrière in cabaret kunnen overwegen, hoewel ik denk dat ik dat beter over kan laten aan de echte spraakwatervallen. Maar als ik het denkbeeldige stotterknopje uit kan zetten, ben ik een zeer geslaagd moppentapper. Komt een vrouw bij de logopedist… nee wacht…

Marjolein

Speech therapy

Willow — Wed, 20 Feb 2008 12:26:44 +0000

It’s been a bit quiet here, but no worries: two book reviews are on their way. I just need to refine them somewhat. In the mean time life has been a bit chaotic for me. My former speech therapist, whom I’d been seeing since I was eleven, referred me to another therapist. She’s not just a general speech therapist, since she deals with stutterers only. The change in therapy, after only two sessions, is rather huge.

Some of the things I’ve learned so far:

Even though I stutter myself, I seem to have issues with hearing other stuttering people talk. I can’t explain why this is and I think I’m a hypocrite for it, but it’s a fact. I found out when I arrived at my therapist early yesterday and heard her talk to one of the worst stutterers she treats. I just couldn’t bear to listen to it. The weirdest part of it is, she told me that the guy doesn’t really seem to mind… and I think my level of stuttering is horrible already…
The former point has done two things for me: first of all, I realised that I don’t know any other stutterers than my dad, whose stuttering I don’t even hear anymore, at all. All of this has led me to believe that meeting other stutterers would be an excellent idea. So I’m going to do just that, in a couple of weeks.
I avert my eyes when I stutter, which makes any communicative situation I’m in worse (except phonecalls, I can look wherever I want then). If I keep facing the people I talk to while I stutter, they’ll experience it as much less of an issue than when I cast my eyes down while I do it.
Stuttering is all the things a stutterer does in order to avoid stuttering. Meaning, if a stutterer wasn’t so incredibly busy thinking “it’s going to go wrong” or “I can’t stutter now!”, much of the stress would be relieved. All the things stutterers come up with, like choosing different words or saying “uhm”, just make the situation more stressful.
My voice does not sound like that of an eight year old, in contrast to what I always think when I hear my own voice. Although I must say this has been said to me before.
There are other problems in my life that are way more serious and need attention, such as the current home situation I live in.
It’s not a bad thing to have someone else finish your sentence every once in a while. In fact, normal speaking people do it to each other all the time, so it would in fact be more normal to finish that sentence. Of course, it’s still annoying when the sentence gets finished in a way that the speaker didn’t intend.

This therapist has much more to teach me, like how to stutter on purpose, which is bloody difficult (and that strikes me as really weird). I think she can help me quite a lot and I must say that I’m looking forward to the next session.

Breathe in… breathe out…

Willow — Wed, 24 Jan 2007 13:25:58 +0000

And so begins my renewed lesson in self-confidence. I have felt for a long while that, on the field of self-improvement, I was right back at the bottom of the well, where I started. Staring up at this little circle of light at the top, I decided to climb way up there again. I was at the top a few years ago, looking over the edge, at a beautiful green meadow, when I lost my footing. Anyway, time to stop the metaphore crap. This way I won’t have any left for in my book…

I saw the speech therapist for the second time today. Last week I told her my story, which is a big one, I may tell it completely one day but it’s long and sometimes dreadful. She was amazed at how I could have seen so much in only 3 years, as are most people I meet. The full gist of it hasn’t even been processed yet in my own mind. This week it is time to find relaxation again. The speech therapist taught me three simple exercises, which do not have to do with breathing itself or stuttering as such, but which help to relax more. I thought I’d share them with the world, as I think they help tons. If you feel tense, or even if you don’t and just feel the need to stretch a little, you can do these little things…

First, sit up straight, with your feet straight underneath your knees, and keep your back straight a little bit forward from the seat (so you don’t have the seat supporting your back, this is important). Hold your head straight forward and let your arms hang limp beside you.
1. Slowly (very slowly) pull up both your shoulders until you cannot pull them up further, taking care that you do not move your head up or down. Hold that for about 5 to 10 seconds. You feel the tension building up in your shoulders. Now, just as slowly, let them go down again.
2. Repeat this exercise, but then one shoulder at a time. Take care that your head does not move from side to side. When you have lifted and dropped the first shoulder, and you have not done this yet with the second, you will notice that the shoulder you lifted is now hanging down lower than the other one. This is your muscle being loosened up.
3. Move your head gently, and again slowly, to the left until you can feel the muscles in your neck pulling. Hold this again for 5 to 10 seconds, then move your head back to its straight position. Wait a few seconds, then move your head to the right and hold again for 5 to 10 seconds. Move your head straight again.
4. Now move your head forward, and down until it reaches your chest (did I say slowly?). You will notice that after a few seconds, it will be able to stretch further. This, again, is the muscle loosening up. Move back, wait a few seconds, and then move your head backwards, allowing your mouth to open during the process. After a few seconds, move back again.

I think these exercises can be handy for anyone, just to get some movement in those muscles. The trick is to feel the tension in the muscles -before- the relaxation comes, because in that way you will notice much more of it. I have to do these exercises three times a day, and I think they will help me a lot to start off with.

Rehab

Willow — Fri, 15 Dec 2006 17:02:57 +0000

Nothing’s quite as difficult as walking back to your speech therapist and asking for another treatment. Yet, I just did, my stuttering is getting too bad. I don’t know whether to praise or boo myself now…

Over stotteren

Willow — Mon, 13 Nov 2006 20:44:01 +0000

Zoals iedereen die mij ooit mijn mond heeft horen openen wel weet, stotter ik toch al een aantal jaar. Dat heb ik echter niet mijn hele leven lang gedaan. Ik ben begonnen (hoe begin je met zoiets?! – ja ook ik vraag het me af) op mijn tiende. Nu zou ik niet meer kunnen zeggen of ik geleidelijk telkens iets meer ben gaan stotteren, of dat het een explosie van stotters was die op een slechte dag uitbrak. Wat ik wel weet, is dat ik sindsdien zeer erg stotterde. Niet zoals nu, maar veel erger: bij elk woord deed ik er minstens 3, maximaal veel pogingen over om het woord uit te spreken. Logopedie heeft wat dat betreft toch veel geholpen.

Stotteren heeft alles te maken met mijn geestelijke gesteldheid, maar laat ik eerst even uitleggen wat er lichamelijk gebeurt, tenminste, zoals het mij jaren geleden is uitgelegd bij logopedie. Je kunt ademhalen door je borstkas, en bij veel mensen gaat dat helemaal prima, maar het middenrif zit onder je longen en wil omhoog als je lucht in je longen zuigt. Je probeert dan je longinhoud te vergroten terwijl je middenrif je longen probeert te verdringen. Dat veroorzaakt een gespannen gevoel, en bij mij (en vele stotteraars met mij) slaat mijn borstkas dan ‘vast’. De oplossing is de juiste ademhalingstechniek, maar daarmee ben ik er nog niet.

Aan het niveau van mijn stotteren kun je als een soort graadmeter aflezen hoe het met me is. Gaat het lekker met me, en dan bedoel ik echt lekker, dan stotter ik vrij weinig. Als het een periode slecht met me gaat, komt dat ook naar voren. Op zo’n moment gaan er extreem veel dingen door me heen, en geen van die dingen geven me zelfvertrouwen. Dan kan ik mensen tegenkomen die ik ken, en me liever willen verbergen. Stel dat ze horen hoe slecht het eigenlijk met me gaat. En het is zo makkelijk te horen…

Ook heeft het te maken met hoe zeer ik op het stotteren gefocust ben. Ben ik er een dag niet mee bezig, en dat is naar mijn weten nog nooit voorgevallen, dan zal ik het ook niet doen. Het komt af en toe wel voor dat ik het een uurtje vergeet, en als ik te moe ben om er op te letten is het ook zomaar weg. Het zit dus vooral in mijn hoofd. Meestal ben ik bang voor eventuele reacties op wat ik zeg. Mensen kunnen ineens kwaad op me worden zonder dat het de bedoeling was om ze kwaad te maken, of ik zou ze in de weg kunnen zitten door te praten. Eigenlijk ben continu bang om mijn plekje als communicerende mens in een groep in te nemen.

En vandaag was de angst zomaar ineens even weg. Ik stond voor een klas, die grotendeels gevuld was met mensen die ik niet kende, en ik moest een verhaal vertellen waar ik niet eens een kladblaadje met ‘dingen om te zeggen’ voor had. Ik had alleen de powerpoint van de presentatie. Hoe het ging weet ik niet, maar ik kwam rustig door de inleiding heen, en ik wist zelfs een paar grappige dingen over het onderwerp te zeggen. De klas vond het leuk, ik zag ze genieten, en toen kon ik mijn blik op oneindig zetten en rustig doorvertellen. Ik wist dat het goed zat.

Het moment ging voorbij, en ik voel me weer normaal. Maar ik weet dat het kan, gewoon niet stotteren en praten zonder angst. Nu moet ik nog even uitvogelen hoe ik dat ook alweer deed…