Column: Komt een vrouw bij de logopedist

Sinds kort mag ik mijzelf columniste noemen voor de website stotteren.nl, zie hier voor mijn eerste column. Gewoon doorlezen is natuurlijk ook een optie.

Komt een vrouw bij de logopedist

Er is een aantal dingen die ik als stotteraar mis. Er een woord tussen krijgen als er een verhitte discussie aan de gang is, bijvoorbeeld. Of het kunnen spreken voor een grote groep zonder drie kwartier te doen over mijn presentatie van een half uur. Ik heb mijn stotteren inmiddels prima onder controle, maar bij moppen vertellen is dat nog niet het geval.

Soms, als de mop erg kort is of in het Engels, gaat het prima. Langere moppen worden voor mij echter een probleem. Ik kan de mop prima vertellen en de clou op het juiste moment brengen, maar het stotteren leidt af. Er wordt dan nog wel gelachen, maar niet zo hard als ik lachte toen ik de mop hoorde. Niet alleen bij mij blijft er dan een schaamtegevoel over, maar de pijnlijke blikken van de luisteraars spreken ook boekdelen. Ze kan het niet, ze is niet grappig, en het komt doordat ze stottert.

En toch blijf ik het proberen. Stug vertel ik hier en daar een mop, gewoon om te zien of ik het nou echt niet kan. En wonder boven wonder, laatst vertelde ik er een die lekker liep en heel grappig gevonden werd. Als het lukt voelt het heerlijk, want ik maak andere mensen blij en ik heb zelf veel aan de wetenschap dat ik het toch goed kan vertellen. Misschien zou ik een carrière in cabaret kunnen overwegen, hoewel ik denk dat ik dat beter over kan laten aan de echte spraakwatervallen. Maar als ik het denkbeeldige stotterknopje uit kan zetten, ben ik een zeer geslaagd moppentapper. Komt een vrouw bij de logopedist… nee wacht…

Marjolein