Zoas de meiste ve jullie wel zulle wete, ken ik oftig bar vreemd prate. Vezelf doen ik dut niet altoid zo overdreve, maar ik ken het West-Fries woord veur woord leze en begroipe as ik het hoor, en ok skroive as ik m’n best d’r veur doen. En toch is ‘t zonde as ik niet ‘te bed’ ken gaan, of as mense me lillek ankoike wanneer ik zeg ‘woi benne deer weest’ in plaas van ‘wij zijn daar geweest’.
En nou ben ik verhuisd en hew ik geniesse mense meer om me heen die ok een woordje West-Fries prate. Deer heb ik een oplossing veur krege: een kelender!
Da’s toch nag ‘n stukkie West-Friesland in m’n huissie.