Over stotteren
13-11-2006 – 22:44Zoals iedereen die mij ooit mijn mond heeft horen openen wel weet, stotter ik toch al een aantal jaar. Dat heb ik echter niet mijn hele leven lang gedaan. Ik ben begonnen (hoe begin je met zoiets?! - ja ook ik vraag het me af) op mijn tiende. Nu zou ik niet meer kunnen zeggen of ik geleidelijk telkens iets meer ben gaan stotteren, of dat het een explosie van stotters was die op een slechte dag uitbrak. Wat ik wel weet, is dat ik sindsdien zeer erg stotterde. Niet zoals nu, maar veel erger: bij elk woord deed ik er minstens 3, maximaal veel pogingen over om het woord uit te spreken. Logopedie heeft wat dat betreft toch veel geholpen.
Stotteren heeft alles te maken met mijn geestelijke gesteldheid, maar laat ik eerst even uitleggen wat er lichamelijk gebeurt, tenminste, zoals het mij jaren geleden is uitgelegd bij logopedie. Je kunt ademhalen door je borstkas, en bij veel mensen gaat dat helemaal prima, maar het middenrif zit onder je longen en wil omhoog als je lucht in je longen zuigt. Je probeert dan je longinhoud te vergroten terwijl je middenrif je longen probeert te verdringen. Dat veroorzaakt een gespannen gevoel, en bij mij (en vele stotteraars met mij) slaat mijn borstkas dan ‘vast’. De oplossing is de juiste ademhalingstechniek, maar daarmee ben ik er nog niet.
Aan het niveau van mijn stotteren kun je als een soort graadmeter aflezen hoe het met me is. Gaat het lekker met me, en dan bedoel ik echt lekker, dan stotter ik vrij weinig. Als het een periode slecht met me gaat, komt dat ook naar voren. Op zo’n moment gaan er extreem veel dingen door me heen, en geen van die dingen geven me zelfvertrouwen. Dan kan ik mensen tegenkomen die ik ken, en me liever willen verbergen. Stel dat ze horen hoe slecht het eigenlijk met me gaat. En het is zo makkelijk te horen…
Ook heeft het te maken met hoe zeer ik op het stotteren gefocust ben. Ben ik er een dag niet mee bezig, en dat is naar mijn weten nog nooit voorgevallen, dan zal ik het ook niet doen. Het komt af en toe wel voor dat ik het een uurtje vergeet, en als ik te moe ben om er op te letten is het ook zomaar weg. Het zit dus vooral in mijn hoofd. Meestal ben ik bang voor eventuele reacties op wat ik zeg. Mensen kunnen ineens kwaad op me worden zonder dat het de bedoeling was om ze kwaad te maken, of ik zou ze in de weg kunnen zitten door te praten. Eigenlijk ben continu bang om mijn plekje als communicerende mens in een groep in te nemen.
En vandaag was de angst zomaar ineens even weg. Ik stond voor een klas, die grotendeels gevuld was met mensen die ik niet kende, en ik moest een verhaal vertellen waar ik niet eens een kladblaadje met ‘dingen om te zeggen’ voor had. Ik had alleen de powerpoint van de presentatie. Hoe het ging weet ik niet, maar ik kwam rustig door de inleiding heen, en ik wist zelfs een paar grappige dingen over het onderwerp te zeggen. De klas vond het leuk, ik zag ze genieten, en toen kon ik mijn blik op oneindig zetten en rustig doorvertellen. Ik wist dat het goed zat.
Het moment ging voorbij, en ik voel me weer normaal. Maar ik weet dat het kan, gewoon niet stotteren en praten zonder angst. Nu moet ik nog even uitvogelen hoe ik dat ook alweer deed…
5 Responses to “Over stotteren”
Collega stotteraar! :) Leuke post.
Ik herken de angst, bijvoorbeeld bij telefoneren, je denkt dan meteen zeker te weten dat het mis zal gaan, en dan gaat het ook mis, maar ik heb zelf besloten me NOOIT te verbergen en me NOOIT de mond te laten snoeren door mijn stotter.
Je bent $%# een slim persoon met je eigen persoonlijkheid en je eigen ideeën, laat jezelf niet de mond snoeren door je spraakgebrek. Ook jij hebt recht van spreken! Dan wachten ze maar wat langer!
Dus.
By Fluor on Nov 14, 2006
> Meestal ben ik bang voor eventuele reacties op wat ik zeg.
Lieverd, het kan me echt geen ene reet schelen als jij langer nodig hebt om iets te formuleren. Als ik merk dat je begint te stotteren probeer ik me altijd nog zachter en opener tot je op te stellen (ik hoop dat dat ook zo overkomt trouwens!), om zo misschien wat geruststelling te brengen.
In elk geval echt _prachtig_ dat moment voor die klas! *applaus*
By Cailin Coilleach on Nov 14, 2006
Fluor: ik had geen idee dat jij ook stottert, en inderdaad, het telefoneren is echt een ramp soms. Het is heel raar hoe je van te voren al denkt te weten dat het mis zal gaan, en een kiestoon / wachttoon doet dan niet veel goeds.
En je hebt gelijk, we moeten ons zeker niet de mond laten snoeren :)
Cailin: hehe, dat heb ik zelf ook altijd met andere stotteraars, maar de ervaring leert dat niet iedereen er zo mee omgaat. Vooral als je ergens bent waar haastig spreken vaak de norm, zo niet een noodzaak is, bijvoorbeeld in een lange rij bij de kassa ofzo, dan worden mensen erg ongeduldig als je langer doet over je zin. Ik heb achter de kassa gezeten, en ik heb regelmatig opmerkingen moeten verduren van mensen (zelfs een vent die keihard om hulp ging roepen omdat ie vond dat ik het niet kon). Ohja, en een vaak voorkomend antwoord aan de telefoon is ‘was je je naam vergeten soms?’. Erg irritant allemaal, je bent serieus een van de weinigen die er echt relaxed tegenover staan. (Dank je wel daarvoor! Heerlijk om m’n zinnen af te kunnen maken :) )
En inderdaad, voor de klas was geweldig ^_^
By Wi11ow on Nov 15, 2006
Jeezis, wat je beschrijft…. Je hebt mensen en je hebt bakfietsen… *zucht*
By Cailin Coilleach on Nov 15, 2006
Meer bakfietsen dan mensen :P
Gelukkig ken ik veel mensen, ook in dat geval :)
By Wi11ow on Nov 15, 2006