Het was donderdagavond, ik had mijn zinnen gezet op een avondje kroegen in Amsterdam. Mijn vrienden zaten echter in een kroeg die ik nog niet goed wist te vinden, op de Keizersgracht. Toen ik de Herengracht in liep, volledig denkende dat dit de Keizersgracht was, was ik dan ook verrast dat ik op het gewezen nummer mijn alcoholische versnapering niet kon vinden, laat staan mijn vrienden. Ik was in de war en ik besloot de weg te vragen aan de eerste persoon die ik kon vinden. Dit was een Turkse of Marokkaanse (ik weet het verschil eerlijk gezegd niet) dame die redelijk Nederlands sprak, maar wel met een zwaar accent. “Kunt u mij vertellen waar de Keizersgracht is?” vroeg ik haar. “Ja natuurlijk,” sprak zij “Piet Koopt HerenSchoenen, Prinsengracht Keizersgracht Herengracht Singel, dus u moet die kant op,” en ze wees met haar vinger in de goede richting. Vervolgens wist ze me ook nog te vertellen dat ik op de goede hoogte zat en dat ik dus binnen een paar minuten op mijn bestemming aan zou komen.
Er wordt veel geleerd op een integratie-cursus, maar ik denk dat het onthouden van straatvolgordes in Amsterdam aan de hand van ezelsbruggetjes daar nog net niet bij hoort. Maar wat vragen we dan eigenlijk van nieuwkomers in ons land? Dat zij een boerenkool-stamppot kunnen bereiden voor bezoekers die waarschijnlijk toch veel liever een buitenlands gerecht eten? Een voorbeeld als dit lijkt me meer op zijn plaats: ik kan aan een ‘buitenlander’ de weg vragen en zij weet het beter dan ik. Een integratie-cursus heeft ook zijn nut, dat is zeker waar, maar daarmee ben je er nog niet. Als iedereen echter zo zijn/haar best doet als deze mevrouw, dan wordt het in Nederland een stuk makkelijker communiceren. Dit soort voorvallen stemmen me in ieder geval positief. Ik wacht af en kijk toe hoe de integratie verder zal verlopen…